دعا و برآورده شدن حاجات

نماز جمعه ای این هفته چهارم سرطان 1395 برابر با هجدهم رمضان المبارک، در مسجد ولی عصر(عج) قلعه ای شهادت، توسط استادعلیزاده ای مالستانی برگزار گردید. ایشان در خطبه ای اول گفتند:

به مناسبت شب های قدر، شب های دعا و تضرع و حاجت خواستن از خداوند، عرض می کنم که دعا کردن و حاجت خواستن از خدا، فطری است و از درون فطرت انسان می جوشد، تنها مخصوص مسلمانان و دین داران نیست. حتی منکران خدا و مشرکان وقتی در تنگنا قرار می گیرند، از فطرت خاموش و پنهان شده ای آنان دریچه ای به سوی خدا باز می شود، به دعا و نیایش می پردازند.

قرآن می فرماید:" اِذاَ رَکِبوُا فِی الفُلکِ دَعوُا اللهَ مُخلِصیِنَ لَهُ الدِّینِ. فَلَمّاَ نَجّاَهمُ اِلیَ البَرِّاِذاَهمُ یُشرِکوُنَ"(عنکبوت/65) هرگاه سوار کشتی می شوند، خود را در میان امواج خروشان کشتی می بینند، مرگ را برای خود قطعی می بینند، هیج وسیله و اسباب و پناهگاهی برای خود نمی بینند، به قد رت مطلقه ای خداوندی پناهنده می شوند، خالصانه خدا را می خوانند، و دین را ازخدا می دانند. اما به محض آنکه به خشکی رسیدند، و از غرق شدن نجات پیدا کردند، و به زنده ماندن خود مطمئن شدند، خدا را فراموش می کنند و به شرک روی می آورند.

و نیز می فرماید: "وَ اِذاَ غَشِیَهمُ مَوجٌ کَا لظُّلَلِ دَعوُاللهَ مُخلِصیِنَ لَهُ الدِّینِ فَلَمّاَ نَجَّاهمُ اِلیَ البِّر فَمِنهمُ مُقتَصِدٌ وَ ماَ یَجحَدُ بِاَیاَتِناَ اِلاَّ کُلُّ خَتّاَرٍ کَفوُرٍ"( لقمان/32) زمانی که امواج دریا، مانند کوه ها آنان را فرا بگیرد، خدا را می خوانند، و دین را خالص اونمایند، چون به خشکی رسیدند و از مرگ نجات پیدا کردند، تنها بعضی های شان راه اعتدال و راه حق را در پیش می گیرند. (عده ای دیگر آیات مارا انکار می کنند) و آیات مارا جز عهد شکنان کفران پیشه انکار نمی کنند.

و نیز دراین باره می فرماید: "وَ اِذاَ مَسَّ الاِنساَنُ الضُّرُ دَعاَناَ لِجَنبِهِ اوَقاَعِداً فَلَمَّا کَشَفنَا عَنهُ ضَرَّهُ مَرَّ کَاَن لَم یَدعُناَ اِلیَ ضَرٍّ مَسَّهُ"( یونس/12) انسان( منکر دیدار ما) وقتی بلایی به جان شان وارد می شود، در همه ای احوال، چه به پهلو، چه نشسته و چه ایستاده، با اصرار به منظور رفع آن بلا، مارا به یاری خود می خواند، ولی همنکه بلایش را دور کنیم، می گذرد و می رود، گویی که اصلا بلایی به اونرسیده است. (ازخدا روی برمی گردانند)

و نیز می فرماید: "فَارَسَلناَ عَلیَهِمُ الطُّوفاَنَ وَ الجَراَدَ وَ القُمَّلَ وَ الضَّفاَدِعَ وَ الدَّمَ آیاَتٌ مُفَصَّلاَت...

یعنی، برای گوشمالی و تنبیه فرعونیان، رود نیل را طوفانی کردیم، ملخ را به کشت و زراعت آنان مسلط کردیم، قورباغه و شپش را برای اذیت آنان به جان شان مسلط کردیم، و دریای نیل را بدل به خون کردیم.

قاَلوُادعُ لَناَ رَبَّکَ بِماَ عَهِدَ عِندَ کَ لَئِن کَشَفتَ عَنّاَ الرِّجزَ لَنؤُمِنَنَّ لَکَ. فَلَمَّا کَشَفناَ عَنهُمُ الرِّجزَ اِلیَ اَجَلٍ همُ باَلِغوُهُ اِذاَ همُ یَنکُثوُنَ"( اعراف/135) در هر مرتبه بازاری و خواری می گفتند: ای موسی پرورد گار خود را با پیمانی که با تو نهاده برای ما بخوان که اگر عذاب از ما برداری به خدا قسم به تو ایمان می آوریم، و چون این عذاب ها را پس از مدتی که به سر بردند از آن ها برداشتیم، انگاه پیمان شکنی کردند (به همان شرک و انکار خود پرداختند)

ضرورت و وجوب دعا:

بدانکه دعا و التجاء و تضرع به پیشگاه خداوند، در هرحال؛ در حال راحتی و آرامی و خوشی، و حال گرفتاری و درد و رنج، ضرور بلکه واجب است، به دلیل عقل و نقل:

اما عقل می گوید: دفع ضرر محتمل واجب است؛ اگر کسی مثلا احتمال دهد در میان بستره ای خواب و یا لباسش مار یا عقرب جای گرفته است، عقل حکم می کند، باید لباس و بستره اش را تکان دهد، پیشاپیش، خطر گزیدن مار یا عقرب را از خود دفع کند، اگر کسی احتمال دهد زهر نوشیده، مایعی که نوشیده زهر آلود بوده، عقل حکم می کند کا دفع سم نماید و خود را از خطر زهر نجات دهد. و هکذا...

هر انسانی در هر لحظه مواجه با خطر است؛ خطری که از درون و بیرون وی را به نابودی تهدید می کند. خطر درونی مانند حمله ای قلبی، سکته ای مغزی، فشار خون و غیره. خطر بیرونی مانند سقوط طیاره، غرق شدن کشتی، تصادف موتر و موتر سکلیت، انفجار مین، انتحار و خطرهای دیگری که بی خبرانه و بدون اطلاع قبلی، انسان را تهدید به مرگ و نابودی می کند. به خصوص در وضعیت فعلی که هیج اطمینانی وجود، آدم ازخانه ای خود بیرون شود و به سلامتی برگردد.

عقل حکم می کند، حفظ جان واجب است، باید با وسائل و اسبابی، خطر را از خود دفع نماید. هیج سبب و وسیله ای مطمئن تر و قوی تر برای دفع خطر ناگهانی، از دعا وکمک خواستن از خداوند نیست. در روایات وارد شده از پیامبرا سلام(ص) و امامان معصوم(ع) دعا برای دفع بلا و خطر اثر معجزه آمیز دارد. حضرت رسول الله(ص) فرمود:" اِدفَعوُا اَبوَابَ البَلاَءِ بِالدُّعاَءِ" انواع بلاهارا با دعا برطرف نمائید.

و نیز امام علی(ع) فرمود: «اِدفَعوُا اَموَاجَ البَلاَءِ عَنکمُ بِالدُّعاَءِ قَبل وُروُدِ البَلاَءِ فَوَ الَّذیِ فَلَقَ الحَبَّهَ وَ بَرِ ءَا لنَّسِمَهَ لَلِبَلاَءِ اَسرَع ُمِن اَلمؤُمِنِ مِن اِنحِداَرِ السَّیلِ مِن اَعلیَ التَّلعَهِ اِلیَ اَسفَلِهاَ وَ مِن رِکضِ البَراَزِینِ» مَوج های بلا را پیش از انکه بلا سر رسد، از خود دفع کنید؛ سوگند به آنکه دانه را شگافت و مردمان را بیافرید، شتاب بلا به سوی مومن بیشتر است، از شتاب سیلاب از فراز تپه به پائین آن و از تاختن اسب های تاتاری

و نیز فرمود: «اِدفَعوُا اَموَاجَ اَلبَلاَءِ بِالدُّعاَءِ ماَ المُبتَلیِ الَّذیِ اِستَدَرَّ بِهِ البَلاَءُ بِاَحوَجٍ اِلیَ الدُّعاَءِ مِنَ المُعاَفِی الَّذیِ لاَ یاَمَنُ البَلاَءَ» امواج بلا را با دعا پس زنید، بلا دیده ای که بلا جانش را به لب رسانده است، نیازش به دعا بیشتر از عافیت چشیده ای نیست، زیرا او هر چند فعلا درعافیت به سر می برد، ولی از بلا در امان نیست.

و نیز فرمود: «اِنَّ لِلهِ سُبحاَنَهُ سَطَوَاتٍ وَ نَقِماَتٍ فَاِذاَ نَزَلَت بِکمُ فاَد فَعوُهاَ بِالدُّعاَءِ فَاِنَّهُ لاَ یَدفَعُ البَلاَءَ اِلاَّ بِالدُّعاَءِ»

همانا خداوند سبحان را خشم ها و کیفرهای است؛ پس هرگاه بر شما فرود آمدند؛ آن ها را با دعا دور سازید؛ زیرا که بلاء را چیزی جز دعا دور نمی کند.

و امام صادق(ع) فرمود: «مَن تَخَوَّفَ بَلاَءً یُصِیبُهُ فَتَقَدَّمَ فِیهِ بِالدُّعاَءِ لَم یُرِهِ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ ذَلِکَ البَلاَءَ اَبَداً»هرکه نگران رسیدن بلایی به خود باشد و پیش از رسیدن بلا دعا کند، خداوند عزوجل هر گز آن بلا را به او نرساند.

و نیز روایت شده است که دعا، بلاهای مقدر شده و حتمی شده را دفع می کند.از حضرت امام کاظم(ع) رسیده است «اِنَّ الدُّعاَءَ یَرُدُّ ماَ قَد قُدِّرَ وَ ماَ لَم یُقَدِّرَ قُلتُ وَماَ قَد قُدِّرَعَرِفتُهُ فَماَ لَم یُقَدِّر؟ قاَلَ: حَتَّی لاَیَکوُنُ»

دعا آنچه را که مقدرشده و آنچه را که مقدر نشده است، برمی گرداند.پرسیدم آنچه را مقدر شده فهمیدم، اما آنچه را مقدر نشده چگونه دفع می کند؟ فرمود: دعا کند تا مقدر نشود.